Przetłumacz stronę

Sklep turystyczny
Internetowy Sklep Działań Aktywnych WIKNG Szczecin
Nawigacja
OFERTA ZNAKARSKA
TURYSTYKA = SZLAKI ?
KONCEPCJA SZLAKU
PROJEKT SZLAKU
UZGODNIENIA
OZNAKOWANIE
INFORMACJA
CENNIK PRAC
REALIZACJE
NASZA KADRA

NASZ SERWIS
WYSZUKIWARKA
Regulamin serwisu
Historia i misja
O Autorach
Dołącz do nas
Partnerzy i wsparcie
Darowizna
Kontakt z serwisem
Dane teleadresowe
Turystyczne linki

NASZE SZLAKI
OGÓLNY SPIS SZLAKÓW
FORUM DYSKUSYJNE
Pobieralnia plików
Galeria zdjęć
Oznaczenia szlaków
Co to jest szlak
Historia szlaków

SZLAKI PIESZE
Szlaki piesze krajowe
Szlaki nordic walking
Szlaki spacerowe
Szlaki tematyczne
Szlaki miejskie

SZLAKI ROWEROWE
Szlaki krajowe
Inne szlaki

MIĘDZYNARODOWE
Szlaki piesze
Szlaki rowerowe
Droga Św Jakuba
Inne

INNE SZLAKI I TRASY
Szlaki wodne
Szlaki konne
Trasy rowerowy
Trasy motorowe
Trasy biegowe
Trasy narciarskie
Trasy rekreacyjne

ARTYKUŁY TURYSTYCZNE
Ciekawe obiekty
Nasze wyprawy
Inne
Informacja Turystyczna
ZACHODNIOPOMORSKIE



Najlepsze mapy GPS do Garminów

NASZ FACEBOOK



Ostatnie artykuły
R-N-ZSW/ZKA-013 nieb...
P-N-ZSW/ZKA-108 (PTT...
P-S-ZKA-129, czarny ...
P-S-ZWA/ZDR-088 (PTT...
P-N-ZWA-083 (PTTK ZP...
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Aktualnie online
Gości online: 1

Użytkowników online: 0

Łącznie użytkowników: 219
Najnowszy użytkownik: Andrzejpa
Polecane

MARATON KAJAKOWY MEANDRY INY I MARATON KAJAKOWY "MEANDRY INY" - 27.08.2016.

Serdecznie zapraszamy do wspólnej zabawy zaawansowanych jak i początkujących kajakarzy, W 2016 roku proponujemy dwie kategorie; ULTRA na trasie Stargard-Sowno-Goleniów o długości około 40 km oraz LIGHT na trasie Sowno-Bącznik-Goleniów o długości około 18 km, ktory idealnie nadaje się nawet dla początkujących kajakarzy z małymi dziećmi. Więcej informacji na naszej stronie - http://www.kajakowaina.pl/?page_id=162.

WYSZUKIWARKA SZLAKÓW W SERWISIE
Wpisz nazwę, ID, miejscowość i znajdź interesujący Ciebie szlak w naszym serwisie.

Nawigacja
Artykuły » SZLAKI PIESZE » P-N-ZSW/ZKA-108 (PTTK ZP-108-n) szlak niebieski pieszy na terenie Gminy Kamień Pomorski 31,18 km
P-N-ZSW/ZKA-108 (PTTK ZP-108-n) szlak niebieski pieszy na terenie Gminy Kamień Pomorski 31,18 km

NUMER SZLAKU W SERWISIE: P-N-ZSW/ZKA-108,

NUMER SZLAKU PTTK: ZP-108-n

PRZEBIEG SZLAKU: Świnoujście - Wolin - ROZWAROWO - SIBIN - KUKUŁOWO -POŁCHOWO - DUSIN - SKARCHOWO - KAMIEŃ POMORSKI SZLAK MIEJSKI - ŻÓŁCINO - WRZOSOWO - Dziwnówek 

NAZWA SZLAKU: Szlak nad Bałtykiem i Zalewem Szczecińskim

GMINY: Świnowujście, Wolin, KAMIEŃ POMORSKI, Dziwnów

NAWIERZCHNIE: ASFALT, BRUK, BETON, UTWARDZONA, DROGA POLNA

KOLOR: NIEBIESKI

ROK OSTATNIEGO MALOWANIA: 2013 na terenie gminy Kamień Pomorski, 2008-2011 na pozostałym terenie.

ROK OSTATNIEGO MONITORINGU/POMIARU: 2013 na trenie gminy Kamień Pomorski, pozostałe przebiegi od 2007 do 2011

DŁUGOŚĆ: 31,18 km na terenie Gminy Kamień Pomorski, z czego szlak miejski 5,94km. Długość całego szlaku ponad 98 km.

WAŻNE UWAGI:

  1. Szlak ma charakter liniowy. Możliwość wariantowania wędrówki z czarnym szlakiem pieszym "Do Królewskiego Głazu" (P-S-ZKA-129) w Kamieniu Pomorskim PKP/PKS, Międzynarodowym Szlakiem Pieszym E-9 i Międzynarodowym Szlakiem Rowerowym "Dookoła Bałtyku" R-10 w Dziwnówku.
  2. Szlak przebiega prawie w całości wraz z Pomorską Drogą Świętego Jakuba.
  3. Szlak przeprojektowano i oznakowano w 2013 roku. Wykonawca Wiking Szczecin na zlecenie Urzędu Miasta i Gminy w Kamieniu Pomorskim.
  4. Na odcinku nr 5, część Skarchowo-Kamień Pomorski ogródki dzialkowe bardzo duże utrudnienia - błotnista, zarastająca i zalewana nawierzchnia drogi. Proponujemy pokonanie tego odcinka trasa alternatywną drogą powiatową (afalt - nr 0012Z) Skarchowo-Jarszewo a następnie droga betonową i gruntową przez Miłachowo. Można również skorzystać z oznakowania Pomorskiej Drogi Świętego Jakuba, za którymi dotrzemy do przejazdu kolejowego przy skrzyżowaniu ulic Polna i Wolińska.

niebieski-pieszy-gmina-kamien-maly.jpg

Pomiar wykonany za pomocą GPS Garmin 76CSx i 78S - Podany jest kilometraż całkowity oraz pomiędzy odcinkami.

CHARAKTERYSTYKA SZLAKU 

Szlak ma charakter liniowy. Przebiega on na trasie Świnoujście - Dziwnówek. Niniejszy opis szczególowy dotyczy odcinka szlaku przebiegającego na terenach Gminy Kamień Pomorski, gdzie został odnowiony i przperojektowany w okresie lipiec-sierpień 2013 rok. Oprócz zabytków na trasie i niewątpliwie przepieknych widoków na Zalew Kamieński oraz Dziwnę, czeka nas historyczna uczta w samym Kamieniu Pomorskim. Tutaj warto skorzystać z bazy noclegowej np. letniego Szkolnego Schroniska Młodzieżowego w szkole nieopodal katedry kamieńskiej i wziąć udział w szeregu wydarzeń miejskich np Międzynarodowym Festiwalu Muziki Organowej i Kameralnej. Zapraszamy do wspólnego poznawania Gminy Kamień Pomorski.

Ocena skali trudności szlaku:

1 – łatwy bez utrudnień
2 – średni z miejscowymi utrudnieniami
3 – o utrudnionym przejściu/przejeździe

ODCINEK 1 - granica gmin Kamień Pomorski/Wolin - Rozwarowo - Dramino - Sibin, długość odcinka 4,21 (4,21) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1. Nawierzchnia: droga utwardzona, asfalt, droga utwardzona,bruk

Wędrując z terenów gminy Wolin (od strony Piasków Wielkich), wchodzimy na tereny Gminy Kamień Pomorski. Tutaj droga utwardzoną dochodzimy do stacji pomp i po chwili do skrzyżowania przy południowej części wsi Rozwarowo. Po prawej stronie mijamy rozbudowujące się gospodarstwo konne. Rozwarowo jest wsią z ciekawą zabudową wiejską oraz z bazą agroturystyczną. Na skrzyżowaniu planowany jest początek czerwonego szlaku rowerowego w najbliższych latach. Tutaj kończy się droga utwardzona i skręcamy w lewo w drogę asfaltową. Po kilkuset metrach wchodzimy do wsi Dramino. Na końcu wsi nasza droga przechodzi ponownie w drogę utwardzoną (po deszczach może być trochę błota). Szerokim traktem wędrujemy przez ponad 2 km mając dookoła widoki polne oraz rosnąca przy drodze drzewa owocowe. Przed wsią Sibin nasza droga przechodzi w stary, kamienny bruk i dochodzimy do zabytkowego kościoła pw. Chrystusa Króla. Tutaj również znajdziemy małe lapidarium. Za www.aktywnawies.republika.pl - W wiosce znajdują się zabytki wpisane do ewidencji konserwatorskiej, są budynki gospodarcze dawnego folwarku (obecnie w prywatnych rękach). Folwark do końca II wojny światowej należał do Flemmingów. Z 6 na 10 marca 1945 roku w okolicach Sibina doszło do walk w tzw. „kotle sibińskim”- zabudowania zostały częściowo zniszczone. Około 2006 roku przypadkowo natrafiono na szkielety żołnierzy niemieckich poległych w Sibinie (niestety nie wiadomo co się stało ze szczątkami). W Sibinie pośrodku wsi stoi kamienny kościółzbudowany przed 1288 roku. Niestety nie zachowała się wieża kościoła i niewielka kruchta od strony południowej kościoła (wykonana w technice ryglowej). Kościół doprowadzony został po II wojnie światowej do ruiny. Został odbudowany w latach 1978- 79. W kościele znajduje się barokowy ołtarz z 1752 roku ( na ołtarzu znajduje się inskrypcja patrona kościoła Carla Friedricha von Flemminga, pastora Carla Gottlieba Kühna), ambona z tego samego okresu i organy z 1877 roku. Nie wiadomo co się stało zresztą wyposażenia wnętrza kościółka m.in. z pozłacanym kielichem mszalnym z XVII wieku, z płytami upamiętniającymi poległych żołnierzy w wojnie wojnie napoleońskiej i I wojnie światowej. Na skraju wsi tuż przy drodze do Wolina znajduje się zaniedbany cmentarz niemiecki. Pozostały ślady po bramce cmentarnej i fragmenty muru okalającego niegdyś cmentarz. Na samym cmentarzu wywrócony nagrobek z wyrytymi napisami, na szczycie którego znajdują się wykute dwie róże. Poniżej napis „Hier ruht in Gott Meine liebe Frau unsere gute Mutter, Anna Müller, geb. Vollbrechte aus Kucklow, 5.6.1895- 13.6.1939.”. Przy kościółku w Sibinie znajdował się również cmentarz – niestety zniszczony, pozostało kilka rozbitych nagrobków.

Historia wsi - Pierwsze świadectwa obecności grup ludzkich na terenie Sibina i okolic pochodzą z młodszej epoki kamienia. Przed II wojną światową przypadkowo odkryto skarb monet rzymskich z IV- V wieku naszej ery. Ogółem znaleziono 76 monet wśród nich m.in. z miasta Tier, Londyn, Konstantynopol. Znaleziono również 5 monet Flaviusa Juliusa Konstantyniusa (324- 361), 2 monety Konstantyna Wielkiego (307-327) i inne. W 1931 roku podczas kopania żwiru natrafiono na szkielet położony na wznak na osi N-S. Grób rozkopali nauczyciel Müller z Sibina i żandarm Krüger z Recławia w dniu 20 listopada 1931 roku. W 1941 roku nauczyciel Hüpsel z Lasek znalazł dłuto i grot oszczepu. Podczas badań ratowniczych prowadzonych w roku w 1959 przez E. Cnotliwego odkryto osadę łużycką – m.in. znaleziono podczas badań koliste palenisko zbudowane z kamieni polnych, piec garncarski zachowany do wysokości 90 cm. Odkrycia te świadczą o tym, że okolice Sibina mogły być zasiedlone około 4 tysięcy lat temu. Historia Pierwsze wzmianki o wiosce pochodzą z 1288 roku „ecclesie in villa Sybin”. Nad brzegiem Dziwny w północno- zachodniej części wioski znajduje się grodzisko z X- XII wieku. Zachowały się częściowo wały do wysokości 6 metrów. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w latach 1956- 1959 roku natrafiono w okolicach Sibina na trzy osady i sioła. W 1288 roku w wiosce jest kamienny kościółek. W 1311 roku w wiosce jest „dominus Hermannus de Sibin”. W 1491 roku wspomina się patrona kościoła Flemminga. Od 1491 kościół w Sibinie jest kościołem filialnym dla wiosek : Dramino, Kukułowo, Piaski i Rozwarowo. W 1504 roku właścicielem Sibina jest Jakob Flemming. Od około 1500 roku wieś należy już tylko do Flemmingów. W 1749 roku wzniesiono przy kościele nową wieżę. W 1800 roku wykonano plan wioski z zaznaczonym w centralnej części kościołem, cmentarzem z zabudową gospodarczą i folwarkiem. W 1866 roku wioska liczyła 314 mieszkańców. W 1939 właścicielem folwarku był Richard von Flemming.

ODCINEK 2 - Sibin kościół - Kukułowo, długość odcinka 2,56 (6,77) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower1. Nawierzchnia asfalt: .

Tuż za kościołem w Sibinie, kończy się droga brukowana i skręcamy w drogę powiatową o nawierzchni asfaltowej w prawo. Uważając na ruch samochodowy i stosując się do przepisów ruchu drogowego, wędrujemy w kierunku pólnocno-wschodnim do wsi Kukułowo. We wsi skręcamy w lewo skos i asfaltem, lekkim łukiem przechodzimy przez jej centrum. Oprócz zabudowy wiejskiej z przełomu XIX/XX wieku, wieś posiada ciekawą historię. Znajdował się tu zamek, będący siedzibą kapituły i proboszczów kamieńskich. Od 1628/30 aż do śmierci w roku 1640 w zamku, użyczonym mu przez księcia Bogusława XIV, mieszkał zdetronizowany w 1616 r. książę Kurlandii i Semigalii Wilhelm Kettler, którego syn Jakub Kettler w 1638 r. odzyskał księstwo kurlandzkie. Na drugim skrzyzowaniu kończy się asfalt i wędrujemy dalej drogą utwardzoną.

ODCINEK 3 - Kukułowo - Połchowo, długość odcinka 2,68 (9,45) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1. Nawierzchniadroga utwardzona i polna.

Ze wsi wychodzimy drogą utwardzoną w kierunku północno-wschodnim. Po wyjściu na pole, droga przechodzi w coraz bardziej polną. Jednak nawierzchnia jest dość dobra. Dochodzimy do wsi Połchowo i drogi asfaltowej. Przy kapliczce z skręcamy w prawo. Za www.aktywnawies.republika.pl - Na północ od wioski znajduje się cmentarz niemiecki. Niestety zdewastowany. Na cmentarzu znajdowały się dwa XIX wieczne żeliwne krzyże, niestety zostały one ukradzione. Pierwsze świadectwa obecności grup ludzkich na terenie Połchowa i okolic pochodzą z późnej epoki brązu lub wczesnej epoki żelaza. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1959 roku przez archeologa K. Siuchnińskiego natrafiono na osadę kultury łużyckiej. Odkrycie to świadczy o tym, że okolice Połchowa mogło być już zasiedlone około 2500 lat temu. Pierwsze wzmianki o wiosce pochodzą z 1300 roku i wspomina się „Jacobus de Polchow” i następna informacja z 1308 roku „Polchow”. Około 500 metrów na północny zachód od wioski na wysepce znajduje się grodzisko - „Der Wall”, lub „Burgwall”. W terenie widoczne jest wzniesienie tworzące zarys wałów. Z grodziska pochodzą skorupy naczyń słowiańskich znalezionych w 1846 roku. Grodzisko pochodzi z X- XII wieku. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1959 roku natrafiono w okolicy Połchowa na sioła i dwie osady. W 1920 roku w Połchowie wzniesiono niewielki budynek szkoły. Wioska od 1308 roku należała do kapituły kamieńskiej. Kolejne informacje o wiosce pochodzą z 1312 i 1321 roku. W 1823 roku wykonano plan wioski z zaznaczonymi gospodarstwami. W 1870 roku w wiosce żyło 89 mieszkańców. W 1879 roku spalona została zachodnia część wioski.

ODCINEK 4 - Połchowo - Dusin, długość odcinka 2,44 (11,89) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1. Nawierzchnia: asfalt

Po skręcie, meandrującą drogą asfaltową kierujemy się do Dusina. Wracamy do drogi powiatowej Wolin-Kamień Pomorski iskręcamy w lewo. Za www.aktywnawies.republika.pl - W wiosce znajdują się obiekty wpisane do ewidencji konserwatorskiej, wśród nich budynek mieszkalny nr 9, szkoła i cmentarz (całkowicie zdewastowany). Pierwsze świadectwa obecności grup ludzkich na terenie Dusina i okolic pochodzą z późnej epoki brązu lub wczesnej epoki żelaza. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1959 roku przez E. Cnotliwego odkryto aż cztery osady kultury łużyckiej. Odkrycia te świadczą o tym, że okolice Dusina mogły być już zasiedlone w pradziejach około 2500 lat temu. Pierwsze wzmianki o wiosce pochodzą z 1321 roku - wioska nosi nazwę „Dussin”. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1959 roku natrafiono w okolicach Dusina na dwanaście stanowisk z wczesnego średniowiecza - w większości były to sioła. W 1493 roku Jost Zastrow wykupił w wiosce 1 rentę (dochód z ziemi) i dwie morgi. W 1594 roku w wiosce jest 9 chłopów – każdy posiada 1,5 morgi ziemi. W XVI wieku Dusin podzielony został na dwie części- jedna należała do prepozyta kamieńskiego. Następnie część Dusina weszła w posiadanie rodziny von Flemming. W 1837 roku wykonano plan wioski. W 1870 roku w wiosce było 51 właścicieli posiadających grunty- łącznie w wiosce mieszkało 226 ludzi.

ODCINEK 5  - Dusin - Kamień Pomorski ul. Polna, długość odcinka 5,44 (17,33) km. Skala trudności; piesza 1-3, nordic walking 1-3, rower 1-3. Nawierzchnia: asfalt, droga utwardzona, droga/ścieżka polna.

Skręcamy w lewo i droga asfaltową kierujemy się do wsi Skarchowo. Oczywiście zwracamy uwagę na wzmozony ruch samochodów i stosujemy się do przepisów ruchu drogowego. Na odcinku tym są duże przełomy na drodze. Przechodzimy przez dwa mosty nad Wołczenicą i Skarchówką. Po Wołczenicy można spłynąć kajakie, gdy nie będzie za mocno zarośnięta :). Dochodzimy do skrzyżowania z drogąbetonową i po chwili skręcamy idąc asfaltem mocno w lewo i wchodzimy do Skarchowa. Po około 380 metrach dochodzimy do skrzyżowania z drogą utwardzoną. Wchodzimy w nią idąc dalej na wprost. Po około 200 metrach droga z łatwej i przyjemnej przechodzi w podmokłą i zarastającą drogę polną (tuż za ostatnimi zabudowaniami wsi). Osoby lubiące wyzwania mogą ruszyć dalej do Kamienia Pomorskiego zas pozostałym radzimy obejście ! Na tym odcinku czasami warto wejść na skarpę lub pole, gdyż czasami na drodze jest naprawde mokro i jest zarośnięta. Również oznakowanie jest rzadrze na odcinku około 1 kilometra. Przechodzimy przez rów melioracyjny, mijając często tutaj występujące ambony myśliwskie oraz najwyższe w okolicy wzniesienieWiatrówka 11m.n.p.m.. Trudność odcinka rekompensują nam widoki na Dziwnę/Zalew Kamieński. Droga lekko się poprawia i łukiem w prawo dochodzimy do skrzyżowania z drogą utwardzoną. Skręcamy w lewo i mijając po prawiej ogródki działkowe dochodzimy do ulicy Polnej.

Skarchowo, jak większość wsi Ziemi Kamieńskiej posiada korzenie średnioweczne. Za www.aktywnawies.republika.pl - Niestety w większości uległy zniszczeniu, m.in. ryglowe zabudowania gospodarcze np. „Hof Krüger” z przełomu XVII-XVIII wieku czy „Hof Barkow” z pierwszej połowy XIX wieku.  Pierwsze świadectwa obecności grup ludzkich na terenie Skarchowa i okolic pochodzą z późnej epoki brązu lub wczesnej epoki żelaza. Podczas badań powierzchniowych w 1959 roku przez E. Cnotliwego natrafiono na osadę kultury łużyckiej. Odkrycie to świadczy o tym, że okolice Skarchowa mogły być zasiedlone 2500 lat temu. Pierwsze wzmianki o wiosce pochodzą z 1321 roku - wioska nosi nazwę „Scarchowe” Na północ od wioski, obok drogi znajduje się „Galgenberg” (Wzgórze wisielców) lub „Helgenberg” Natrafiono tam prawdopodobnie na cmentarzysko z X- XII wieku ( wykonano tylko badania powierzchniowe). Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w roku 1959 natrafiono w pobliżu wioski na osadę z IX – X wieku. Prawdopodobnie na południe od wioski, pośród bagien, znajdował się zamek, którego fundamenty rozebrano około 1852 roku. Zamek należał wg Ludwiga Kückena do rodu Świętoszów. Niestety nie znana jest jego dokładna lokalizacja. W 1324 roku wsią władają Henning i Heinrich Swantes. W 1368 roku biskup Jan i Henning Swantes wyznaczają granicę pomiędzy Skarchowem a Buszęcinem. W 1505 roku kapituła kamieńska wykupuje wioskę od Hansa Swantesa. W 1595 roku w wiosce jest młynarz i 4 rybaków. W wieku XVII w Skarchowie posądzono o czary kilka kobiet. Osądzono je i spalono w latach 1664, 1679 i 1688 na wzgórzu zwanym „lange Berg” lub „Galgenberg” niedaleko Wrzosowa. W 1829 roku wykonano plan wioski z zaznaczeniem gospodarstw. W 1870 roku we wsi jest 177 mieszkańców a w roku 1939 -155.

OBEJŚCIE TRUDNEGOODCINKA - W Skarchowie na skrzyżowaniu z droga utwardzoną skręcamy w prawo. Nie schodząc z asfaltu kierujemy się na wieś Jarszewo.Warto na chwilę zatrzymać się we wsi nie tylko w ramach posiłku, czy skorzystania z sklepów ale również aby zapoznać się z ciekawą historią wsi i jej walorami. Za www.aktywnawies.republika.pl - Do najcenniejszych obiektów zabytkowych w Jarszewie należy kościół. Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1534. Jest to kościół późnogotycki. W 1572 roku przebudowano wieżę kościoła. W 1576 wykonano mur dookoła kościoła, wytyczając tym samym cmentarz . W 1633/34 roku dla wnętrza kościoła wykonano ambonę i w 1655 roku polichromię. W 1654 roku po pożarze wieży kościoła - została ona odbudowana przez cieślę Marten'a Bellin'a. W 1658 wykonano dla kościoła ołtarz. W 1681 roku malarz Johannes Sellin z Wolina wykonał dekorację malarską wnętrza kościoła w tym również 4 obrazy m.in. Sąd Ostateczny ( w latach 2007- 2008 obraz poddany został pracom konserwatorskim – jest to jeden z nielicznych obrazów na Pomorzu z przedstawieniem Sądu Ostatecznego). W drugiej połowie XVII wieku (po 1665 roku) dla kościoła zrobiono emporę chóru z polichromowanymi płycinami. Na płycinach znajdują się m.in. jedyny na Pomorzu wizerunek reformatora Johannesa Bugenhagena, malowidło przedstawiające wnętrze kościółka jarszewskiego w trakcie nabożeństwa, jak również przedstawienia ze Starego Testamentu tj. Ukamieniowanie bluźniercy, Zabójstwa Abla czy Snu Jakuba. Na początku XVIII wieku w kościele przed ołtarzem( w nawie głównej) zawieszono barokowego Anioła Chrzcielnego tzw. Taufengeln (obecnie znajduje się w Muzeum Katedralnym w Kamieniu Pomorskim). W 1750 roku przebudowano kościół- dobudowując zakrystię. Po II wojnie światowej z kościoła zniknęło kilka cennych zabytków, wśród nich obraz Marcina Lutra namalowany przez J. Sellina, obrazy (epitafia) pastora Johanna Friedricha Steffena (1715- 1763), pastora Georga Warnshagena (1675- 1745), dwa statki wotywne z XVIII i XIX wieku. W nocy z 1 na 2 sierpnia 2002 roku z kościoła wyniesiono dwie płaskorzeźby późnogotyckie z początku XVI wieku- Świętej Anny Samotrzeć ze św. Joachimem i Świętej rodziny ze św. Janem. Poza tym w Jarszewie są inne obiekty wpisane do ewidencji konserwatorskiej, są to dawny dwór (budynek nr 32), budynki mieszkalne nr 15, 31, 34 (dawna szkoła), 35, 48, 52, 55. Na placu po byłym kościele staroluterańskim znajdują się mocno zniszczone płyty grobowe, być może z pomnika upamiętniającego mieszkańców wioski poległych w I wojnie światowej. Przy kościele znajduje się pomnik upamiętniający byłych mieszkańców wioski z napisem „Ku pamięci zmarłym Niemcom i wszystkim ofiarom wojny - Der verstorbenen Deutschen und allen kriegsopfern zum gedenken”.

Pierwsze świadectwa obecności grup ludzkich na terenie Jarszewa i okolic pochodzą z młodszej epoki kamienia. 6 grudnia 1938 roku na południe od wioski znaleziono uszkodzony grot oszczepu z krzemienia kultury ceramiki sznurowej. Na terenie żwirowni odkryto dwa małe naczynia gliniane i szczątki szkieletów- być może pozostałość po pradziejowym cmentarzysku. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1960 roku przez R.Wołągiewicza odkryto przy kanale między Skarchowem a Jarszewem osadę prawdopodobnie z okresu kultury łużyckiej. Odkrycia te świadczą o tym, że okolice Jarszewa mogły być już zasiedlone około 4 tysięcy lat temu. Pierwsze wzmianki o wiosce pochodzą z 1308 roku - wioska nosi nazwę „Iarsow”.Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1960 roku na polu zwanym „Dorfstätt” natrafiono na osadę z widocznymi paleniskami- osada X- XIII wieku. Oprócz osady natrafiono na sioło z X- XIII wieku. W 1308 roku wioska należał do kapituły kamieńskiej. Z 1534 roku pochodzi najstarsza informacja o kościele. Po pokoju westfalskim w 1648 roku- kończącym wojnę 30- letnią Jarszewo weszło w skład państwa brandenburskiego (wcześniej Jarszewo było wsią należącą do Księstwa Pomorskiego). Jarszewo zaznaczone zostało na mapie z 1679 roku wytyczającą granicę pomiędzy Brandenburgią a Szwecją. W czerwcu 1678 roku odbył się w Jarszewie proces o czary- kobiety o nazwisku Trine Gerdons. Kolejny proces o czary odbył się w sierpniu 1679 roku kobiety Jochim Benters Shewaib. Została one spalone na górze zwanej „lange Berg” lub „Galgenberg” w pobliżu Wrzosowa. W 1824/ 30 roku wykonano plan wioski z zaznaczonym w centralnej części wsi kościołem, cmentarzem, nazwami pół i właścicieli gospodarstw. W 1877 roku w wiosce było 77 mieszkańców. W drugiej połowie XIX wieku przy wyjeździe z wioski w kierunku Kamienia wybudowano kościół staroluterański (niestety nie zachowany). W 1939 roku właścicielem majątku dworu był Hans Günther Neitcke.

Na skrzyżowaniu we wsi Jarszewo, skręcamy w lewo i kierujemy się wpierw starą droga asfaltową a następnie brukową i betonową do Miłachowa. Tutaj na uwagę zasługuje między innymi urokliwy, oddalony kilkadziesiąt metrów od naszego obejścia, dwór z początku XIX wieku otoczony XIX wiecznym parkiem i obrosnięty starodrzewem. Szkoda że trochę zaniedbany ale widać kunszt budowniczych. Pierwotnie był to budynek parterowy kryty dachem mansardowym. Pod koniec XIX wieku w fasadzie północnej budynek został wzbogacony trzema ryzalitami w stylu neogotyckim. Obecnie jest to budynek założony na rzucie prostokąta, od strony wschodniej krytej dachem naczółkowym dobudowano ganek, od strony południowej jest kryty dachem mansardowym, a od północnej dachem płaskim. W 1965 roku w budynku przeprowadzono remont, w wyniku którego zdemontowano ozdobne stiuki i piece kaflowe. W sąsiedztwie znajduje się niewielki park dworski z XIX wieku połączony z sadem. Nieruchomość na sprzedaż. Obiekt dostępny z zewnątrz. Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1360 roku kiedy stanowiła ona lenno rycerskie rodziny von Parlowów. W rękach tej rodziny wieś pozostała do pierwszej połowy XVIII wieku. Nowym właścicielem majątku złożonego z dworu, folwarku i 3 zagród chłopskich został Wilhelm Boguslaw von Mellin. W 1750 roku majątek odziedziczył Henning Chrystian von Mellin. W 1768 roku właścicielem folwarku w drodze dziedziczenia został jego syn Gotthild von Mellin. Po jego śmierci, majątek odziedziczyły córki, które w 1804 roku sprzedały go Christianowi Bolzowi. Od tego czasu nastąpił okres częstej zmiany właścicieli folwarku. W 1828 roku majątek należał do Friedricha Mengdehla. Następnym właścicielem był Heinrich Dummstrey. W 1858 roku właścicielem folwarku był August Kunde. W 1870 roku jego majątek obejmował 822 morgi ziemi i 5 domów mieszkalnych. W 1892 roku folwark był własnością rodziny Gerberów. W latach 1914-1920 majątek stał się własnością Alexa Hilgendorffa. W 1928 roku folwark liczący 262 ha ziemi należał do rodziny Neitzke. Po II wojnie światowej na terenie folwarku funkcjonowała Armia Czerwona. Następnie majątek wszedł skład Państwowego Funduszu Ziemskiego. W latach 1950-1952 utworzono PGR który wszedł w skład KPGR Wrzosowo.

Wracamy na szlak i przechodzimy drogą betonową przez całą wieś w kierunku północnym. Na końcu drogi betonowej przechodzimy przez mostem i dość dobrą drogą gruntową maszerujemy wzdłużmiedzy w kierunku ogródków działkowych. Przy dużej lipie łączymy sie ponownie z niebieskim szlakiem idącym ze Skarchowa.Oczywiście obejście troszkę wydłuża nam kilometrówkę naszego szlaku.

ODCINEK 6  - Kamień Pomorski ul. Polna - Kamień Pomorski ul. Żólcińska, długość odcinka 5,94  (23,27) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1 (miejscowo należy rower prowadzić). Nawierzchnia: asfalt, drogi rowerowe, chodniki, ulice brukowane.

Na ulicy Polnej przechodzimy na drugą stronę i skręcamy w prawo, poruszając się; pieszo-chodnikiem, rowerem-ulicą asfaltową. Po chwili dochodzimy do przejazdu kolejowego, przechodzimy go i znajdujemy się na ulicy Wolińskiej. Początkowo poboczem a nastepnie chodnikiem lub drogą rowerową wędrujemy ulicą Wolińską w kierunku centrum Kamienia Pomorskiego. Na skrzyżowaniu z ulicą Szczecińską poruszamy się na wprost i po chwili pokonujemy ponownie tory kolejowe. W tym miejscu łączymy się na chwilę z czarnym szlakiem pieszym "Do Królewskiego Głazu" P-S-ZKA-129. Za torami skręcamy od razu w l prawo i dochodzimy do dworca PKS i po chwili PKP, gdzie szlak czarny rozpoczyna swój bieg. Od tej chwili wchodzimy na Miejski Szlak Turystyczny po Kamieniu Pomorskim utworzony w 2013 roku na bazie naszego szlaku. Uważając na oznakowanie za dworcem PKP skręcamy w lewo w ulicę Jedności Narodowej (poruszamy się lewą stroną). Po dojściu do skrzyżowania przechodzimy przez przejście dla pieszych obok baru na ul. Chrobrego, aby po chwili skręcić w lewo w ulicę Rejtana. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo i ul. Solskiego dochodzimy do parku stanowego. Wparku polewej mijamy wieżę ciśnień a po prawej zabytkowy kościół Świętego Mikołaja. Za kościołem wchodzimy na aleję parkową kierując się w prawo skos. Dochodzimy nią do skrzyżowania ulic Wysockiego i Bankowej. Idziemy na wprost mijając po prawej okazały budynek sądu rejonowego. Za skrzyżowaniem z ulic Jagiełły i Pocztowej idziemy kilkanaście metrów na wprost i skręcamy w lewo w aleję utwardzoną. Znajdujemy się właśnie na wale ziemnym. Idziemy wzdłuż dawnej fosy widząc za nią mury obronne. Dochodzimy do styku ulic Basztowa i Kopernika. Na wprost jest zjazd do portu kamieńskiego zaś my skręcamy w krótką brukowaną drogę i przechodzimy przez Bramę Wolińską/Basztę Piastowską, w ktorej znajduje się Muzeum Kamieni. Za bramą mijamy bar piwny i tuż za nim skręcamy w lewo. Chodnikiem poruszamy się wzdłuż murów obronnych aż do umieszczonej w niej furty. Na wysokości schodów skręcamy w lewo i po przejściu furty znajdujemy się już prawie w kamieńskim porcie jachtowym. Skręcamy w prawo i mijając po prawej katapultę i średniowieczne machiny wojenne dochodzimy do mola. Skręcamy w prawo i ulicą Bałtycką dochodzimy do Starego Rynku. Przed okazałym, zabytkowym ratuszem skręcamy w lewo, mijamy mały amfiteatr, hotel oraz restaurację "Pod Muzami", umieszczoną w ryglowej kamienicy i wchodzimy w ulicę Gryfitów. Po dojściu do niewielkiego placu skręcamy w lewo i naszym oczom ukazuje się troszkę zapomniany kościół Najświętszej Marii Panny. Przed kościołem skręcamy w lewo i po chwili w prawo aby przejści przez bramę w budynkach. Ponownie roztacza się piekny widok na Zalew Kamieński. Schodami w murach obronnych schodzimy na dół i przed udynkami portu jachtowego skręcamy w prawo w ulicę Lipową. Dochodzimy do dawnego pola campingowego i mostu, Dawniej szlak przsechodził przez most, kąpielisko miejskie do drogi na Żółcino. Jednak nie otrzymaliśmy zgody do obecnego właściciela na przebieg szlaku tą drogą. Dlatego też skręcamy w prawo i ulicą Klasztorną dochodzimy do najwiekszej atrakcji Kamienia Pomorskiego, czyli siedziby biskupów diecezji szczecińsko-kamieńskiej - konkatedry p.w. Świętego Jana Chrzciciela z XIII wieku z unikatowym wirydażem. Tuż obok rośnie pomnik przyrody - Dąb Otton. Idąc dalej główną ulicą - Plac Katedralny mijamy skumulowane atrakcje turystyczne m.in Pałac Biskupi z muzeum Historii Ziemii Kamieńskiej. Nie można również pominąc pozostałej zabytkowej zabudowy miasta w tym miejscu. A nocleg polecamy w zabytkowym neogotyckim gmachu szkoły, w którym w okresie wakcyjnym mieści się Szkolne Schronisko Młodzieżowe.  Za schroniskiem na skrzyżowaniu skręcamy w lewo, w ulicę Mickiewicza, mijając miejsce wykopalisk. Na kolejnym skrzyżowaniu skręcam yw prawo i ulicą Szpitalną dochodzimy do kamieńskich uzdrowisk. Za Zakładem Przyrodoleczniczym skręcamy w lewo i alejką parku dochodzimy do drogi wojewódzkiej nr 107 - ulicy Dziwnowskiej. W tym miejscu kończymy trase Miejskiego Szlaku Turystycznego. Skręcamy w lewo i kierujemy się na Dziwnówek. Po przejściu przez most na rzece Świniec, dochodzimy do skrzyżowania i skręcamy w lewo.

Zabytki i atrakcje Kamienia Pomorskiego:

Na terenie Kamienia Pomorskiego historyczny układ przestrzenny z okresu średniowiecznej lokacji zniszczony w 1945 roku, został w latach 60. XX wieku zabudowany wielopiętrowymi blokami. Pomimo tego cały obszar Starego Miasta został wpisany do rejestru zabytków. Zespół katedralny w Kamieniu został zakwalifikowany jako pomnik historii. Miasto znajduje się na szlaku zabytków sztuki romańskiej.

Osiedle Katedralne: 

  • konkatedra św. Jana Chrzciciela – romańsko-gotycka bazylika, historyczna katedra diecezji pomorskiej, obecnie świątynia pełni funkcje kościoła parafialnego i konkatedry archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej,
  • pałac biskupi – renesansowy budynek kurii biskupiej wzniesiony w XV wieku, gruntownie przebudowany w XVI wieku,
  • plebania katedralna – budynek kanonii wraz zabudowaniami gospodarczymi wzniesiony w XVIII wieku,
  • dom zakrystiana – wzniesiony w XIX wieku, obecnie dom mieszkalny,
  • dom dziekana – dworek wzniesiony w XVIII wieku, w latach 1722-1747 mieszkał w nim wynalazca butelki lejdejskiej Ewald von Kleist,       
  • kanonia – wzniesiona w XVIII wieku, obecnie dom mieszkalny,
  • kanonia – obecnie dom sióstr zakonnych, dom gminy protestanckiej – wzniesiony w 1934, obecnie dom księży emerytów,       
  • szkoła – wzniesiona w latach 1907-1909, obecnie szkoła podstawowa, 
  • dom zakładu panien – wzniesiony w latach 1691-1694, obecnie dom mieszkalny,
  • wirydarz katedralny – gotycki wirydarz katedralny z XIII wieku,
  • obwarowania katedralne – pozostałości murów osiedla katedralnego,

Stare Miasto: 

  • kościół Wniebowzięcia NMP – kościół barokowy z XVIII wieku, pierwotnie gotycki, wielokrotnie przebudowywany,
  • ratusz – gotycki ratusz miejski z trójarkadowym podcieniem od strony wschodniej i bogatym wystrojem elewacji,
  • gmach sądu – budynek sądu rejonowego i aresztu przy ul. Kościuszki,
  • kamienice – zabytkowe kamienice przy rynku i ul. Kościuszki, 
  • obwarowania miejskie – pozostałości murów miejskich,
  • Brama Wolińska – gotycka brama miejska z XIV wieku, obecnie siedziba Muzeum Kamieni,
  • Wieża Piastowska – gotycka baszta z XIV wieku przylegająca do bramy miejskiej, obecnie siedziba Muzeum Kamieni,
  • Żalnik: cmentarzysko słowiańskie z okresu przedchrześcijańskiego, 
  • kościół św. Mikołaja – kościół filialny z XIV wieku, rozbudowany w XVII wieku, pełnił funkcję świątyni dla stanów, które nie mogły brać udziału w nabożeństwach w katedrze.

Pomniki:

  • Pomnik Poległych za Polskość Tych Ziem, 
  • Pomnik Zwycięstwa, 
  • Pomnik Rybaka,
  • Obelisk Ewalda von Kleista,
  • Obelisk pamięci przedwojennej społeczności żydowskiej Kamienia Pomorskiego – głaz odsłonięty 3 kwietnia 2008 roku,
  • Pomnik Stanisława Staszica.

Imprezy cykliczne w Kamieniu Pomorskim:

  • Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej, organizowany od 1964 r., najstarsza tego typu impreza na Pomorzu Zachodnim
  • Festiwal Współczesnej Kultury Ludowej – dwudniowa impreza folklorystyczna odbywająca się zazwyczaj na przełomie lipca i sierpnia na błoniach nad Zalewem Kamieńskim
  • Dni Kultury Chrześcijańskiej „Ottonalia” – cykl różnego rodzaju koncertów, wystaw, odczytów oraz imprez rekreacyjnych. Impreza rokrocznie rozpoczyna się 24 czerwca dla upamiętnienia misji chrystianizacyjnej św. Ottona biskupa Bambergu, który w ten dzień w roku 1124 przybył do Kamienia Pomorskiego
  • Regaty na Zalewie Kamieńskim – sztandarową imprezą są tu Eliminacje do Mistrzostwa Świata i Europy w klasie Optimist
  • Bieg Niepodległości – impreza organizowana od 1999 r. 11 listopada

To tylko część atrakcji miasta. Z ich pozostałościa jak i historią miasta zapoznacie się na stronie Kamienia Pomorskiego i stronach muzeów.


ODCINEK 7 - Kamień Pomorski ul. Żółcińska - Żółcino, długość odcinka 2,82 (26,09) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1. Nawierzchnia: asfalt.

Na skrzyżowaniu skręcamy w lewo i najbardziej odbijającą drogą (ul. Żółcińska) kierujemy się asfaltemw kierunku wsi Żółcino. Po drodze mijamy wjazd do dawnego ośrodka campingowego i kąpieliska nad Zalewem Kamieńskim. Właśnie tutaj wyjdziemy, gdy skusimy się przejsć mostem nad zatoką u ujścia Świńca a nastepnie ścieżkami, drogą leśną i asfaltową z Kamienia Pomorskiego. Dochodzimy do Żółcina, gdzie droga przechodzi w betonową.

ODCINEK 8 - Żółcino - Wrzosowo, długość odcinka 4,20 (30,11) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1. Nawierzchnia: droga utwardzona i betonowa. We wsi Wrzosow bruk.

Po wejściu do wsi skręcamy w prawo i po chwili w lewo. Wychodzimy w kirunku północnym z wsi. Łagodnie skręcając w prawo, polami i łąkami droga betonową a nastepnie utardzoną dochodzimy do lasu. Tutaj krótki lesny odcinek. Za lasem skręcamy w prawo i wędrujemy wzdłuż brzegu Zatoki Wrzosowskiej. Po drodze naprawdę łądne widoki na Zalew Kamieński i Zatokę Wrzosowską a kilka metrów od naszejdrogi małe, piaszczyste plażyczki, które na pewno będą służyły w sezonie letnim odpoczynkowi czy obserwacjom zachody słońca nocującym we Wrzosowie. Kierujemy się za znakami do Wrzosowa. Droga utwardzona przechodziw brukowaną iskręcamy w prawo. Dochodzimy do drogi wojewódzkiej 107.We Wrzosowie warto zrobić sezonowy punkt wypadowy nad morze. Posiada ono dobrą baze noclegową.

Za www.aktywnawies.republika.pl -
Pierwsze świadectwa obecności grup ludzkich na terenie Wrzosowa i okolic pochodzą z młodszej epoki kamienia. Przy drodze do Kamienia znajdowało się cmentarzysko megalityczne ( wspomniane już w roku 1779 i przed 1830) – niestety nie zachowało się. W 1827 roku przy kopaniu kamieni natrafiono na północ od wioski na cmentarzysko kurhanowe- w obstawie kamiennej miało się znajdować 9-10 naczyń glinianych, brzytwa brązowa i pierścionek z brązu. W W 1843 roku znaleziono przypadkowo skarb brązowy zawierający pięć bransolet. W drugiej połowie XIX wieku na terenie wioski odkryto przypadkowo pięć siekierek krzemiennych, sierp krzemienny, fragment grotu oszczepu, toporek z zielonego kamienia prawdopodobnie kultury pucharów lejkowatych. W końcu marca 1930 roku podczas orki odkryto cmentarzysko z wczesnej epoki żelaza. Przebadane ono zostało przez właściciela wsi H. Puttkamera. Zostały odkryte trzy kręgi kamienne w których znajdowały się spalone kości i popiół. Odkrycia te świadczą o tym, że okolice Wrzosowa mogły być zasiedlone już 5 tysięcy lat temu. Pierwsze wzmianki o Wrzosowie pochodzą z 1321 roku - wioska nosi nazwę „Vristowe”. W pobliżu wioski natrafiono na cmentarzysko szkieletowe z X- XII wiekuznaleziono w grobie m.in. trzy noże żelazne, przęślik gliniany. Na początku XX wieku znaleziono grzebień rogowy zdobiony kółkami koncentrycznymi z X- XIII wieku. Na południe od wioski znajdowało się prawdopodobnie stożkowate grodzisko otoczone bagnami z X- XIII wieku. Grodzisko owalne o rozmiarach 60 x 110 metrów. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1960 roku natrafiono w pobliżu wioski na cztery osady i jedno sioło. W 1388 roku na terenie wsi jest już kościół (z tego okresu pochodziła płyta grobowa należącej do Franza von Demera i jego żony). W 1591 roku cieśla Claus Mase z Wolina przeprowadził restauracje wieży kościelnej. W 1594 roku w wiosce znajduje się wiatrak młyński. W 1693 roku żona i szwagierka pastora zostały posądzone o czary i następnie spalone w pobliżu wioski na górze zwanej „lange Berg” lub „Galgenberg” (na wzgórzu tym palono wszystkie czarownice sądzone przez kapitułę kamieńską. Wzgórze nie zachowało się - zostało zniwelowane już w XIX wieku, po wojnie była tam również żwirownia). W 1818 roku wykonano plan wioski z zaznaczonym kościołem, folwarkiem i gospodarstwami. W 1840 roku we wiosce był pożar, który pochłonął większość budynków w tym kościół (w kościele został spalony m.in. Anioł Chrzcielny z końca XVII wieku wykonany przez Martina Edelbeera z Kołobrzegu). W 1870 roku we Wrzosowie żyło 425 mieszkańców. Ostatnim właścicielem dworu był Bogislaw von Puttkamer.

Co warto zwiedzić ?
Dwór zbudowany przez Joachima Jürgena von Puttkamera w 1740 roku, przebudowany po pożarze w 1820 roku. Niestety został kompletnie zniszczony w latach 90- tych XX wieku. Obecnie są to ruiny, pomimo że obiekt jest wpisany do rejestru wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zachowały się budynki folwarczne - jednak nie zabezpieczone również ulegają zniszczeniu ( na ścianie szczytowej stajni znajduje się płaskorzeźba z głową konia ).W ewidencji konserwatorskiej znajduje się również park dworski, spichlerz z zespołu folwarcznego i kilka budynków mieszkalnych. W centrum wioski stał do końca II wojny światowej kościół- niestety został on zniszczony w trakcie działań wojennych ( w marcu 1945 roku). Obiekty zabytkowe z kościoła zaginęły ( oprócz gotyckiej chrzcielnicy, która została przewieziony w 1928 roku do Szczecina i obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego). Na cmentarzu niemieckim znajduje się monumentalny krzyż posadowiony na głazie narzutowym z widocznymi wyrytymi nazwiskami zmarłych „Eberhard von Puttkamer 1864- 1932, Margarete von Puttkamer .....- 1938”. Na cmentarzyku znajduje się również kamienne epitafium poświęcone pamięci Georga Schrödera, który poległ 27 czerwca 1916 roku w słynnej bitwie pod Verdun.

ODCINEK 9 - Wrzosowo - Dziwnówek, długość odcinka 2,31 (32,42) km. Skala trudności; piesza 1, nordic walking 1, rower 1. Nawierzchnia: asfalt, ciąg pieszo-rowerowy.

Na skrzyżowaniu z drogą wojewódzką skręcamy w lewo aby chodniekiem lub droga rowerową dotrzeć do ronda. Na rondzie kierujemy się na Dziwnówek. Za rondem poruszamy się ciągiem pieszo-rowerowym poprawej stronie drogi. Mijamy po drodze Park Dinozaurów i docieramy do granic gmin Kamień Pomorski/Dziwnów (31,18km). Pozostał nam już mały fragment szlaku i docieramy do ronda w Dziwnówki. Kierujemy się na wprost aby po chwili skierować się na niewielki parking po prawej stronie. Obok sklepu spożywczego na skrzyżowaniu ulic Kamieńskiej i Wolności nasz szlak kończy/rozpoczyna swój bieg. Znajduje się tutaj węzeł szlaków; rowerowy R-10 i pieszy E-9. W kierunku zachodnim dotrzemy nimi do Świnoujścia a wschodnim do Kołobrzegu i jeszcze dalej.

PODSUMOWANIE.

  • Szlak noznakowany na obydwa kierunki jego pokonywania.
  • Oznaczenie szlaku na terenie gminy Kamień Pomorski, w 2013 roku określamy jako bardzo dobre.
  • Oprócz odcinka 5 (Skarchowo-Kamień Pomorski), szlak można pokonać zarówno samochodem, rowerem jak i z zastosowaniem nordic walking. Drogi w dobrym stanie. Ocena ogólna szlaku jako łatwy z miescowymi utrudnieniami.

SKALA TRUDNOŚĆI PIESZA – 1
SKALA TRUDNOŚCI ROWER – 1
SKALA  TRUDNOŚCI NORDIC WALKING - 1

1 – łatwy bez utrudnień
2 – z miejscowymi utrudnieniami
3 – o utrudnionym przejściu/przejeździe

OPIS DANYCH TECHNICZNYCH SZLAKU WG. GOOGLE MAPS:

  1. Długość szlaku 32,42 km
  2. Łączna wysokość podejść na trasie około 168 metrów na odcinku 16,72 km (53%)
  3. Łączna ilość zejść na trasie około 164 metrów na odcinku 14,80 km (47%)
  4. Wysokość względna minimalna około -3 metry
  5. Wysokość względna maksymalna około 12 metrów
  6. Wysokość względna średnia około 2 metrów

ZDJĘCIA NA NASZYM FANPAGE-U

Komentarze

Poleć ten artykuł

Podziel się z innymi: Facebook Google Reddit Tweet This Yahoo
URL:
BBcode:
HTML:
Facebook - Lubię To:


Komentarze
Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
BIBLIOGRAFIA I ŹRÓDŁA

Przygotowując opisy szlaków, schematy oraz artykuły oparliśmy się na następujących materiałach i źródłach:

  1. Wolna Encyklopedia "WIKIPEDIA" na podstawie licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
  2. Darmowa Mapa Polski dla GPS GARMIN - UMP-pcPl - www.ump.waw.pl, na podstawie licencji Creative CommonsUznanie autorstwa na tych samych warunkach 2.0 (CC-BY-SA 2.0). Szczegóły.
  3. Wolna Wikimapa Świata "OpenStreetMap" na podstawie licencji Open Data Commons Open Database License: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
  4. Darmowa Mapa Polski dla GPS GARMIN - UMP-pcPl - www.ump.waw.pl, na podstawie licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
  5. Opracowania informacyjne i promocyjne oraz strony internetowe gmin Województwa Zachodniopomorskiego
  6. Mapy wydawnictwa turystycznego "Plan" - "Wyspa Wolin", "Pobrzeże Bałtyku" oraz inne mapy rejonu Pomorza Zachodniego i Środkowego
  7. Mapy wydawnictwa "Expressmap" Polska - "Okolice Szczecina", "Okolice Kołobrzegu" w skali 1:50 000
  8. Mapy wydawnictwa "EKOMAP" w Świdwinie - www.ekomap.pl
  9. Strona Pani Beaty Zbonikowskiej "Architektura Pomorza - www.westernpomerania.com.pl/
  10. Opracowania własne, ślady GPS, zdjęcia, inwentaryzacja szlaków i miejscowości.
Jeśli znalazłeś swoje zdjęcie, opracowanie itp.. a nie wyrażasz zgody na jego publikację, lub chcesz umieścić ją w stopce redakcyjnej lub w konkretnym artykule, poinformuj nas niezwłocznie poprzez zakładkę - kontakt.
O ADMINISTRATORZE SERWISU
Table 'wiking_szlaki.fusion_sitemapxml' doesn't existTable 'wiking_szlaki.fusion_sitemapxml_customlinks' doesn't exist